Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Λαϊκές συγκεντρώσεις και άρχουσα τάξη



Προφανώς πολλοί είναι αυτοί που αδυνατούν να ερμηνεύσουν και να διαγνώσουν την πολιτική ευφορία της άρχουσας τάξης που πατάει σε μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις όπως αυτή της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία (21/1/2018) και οι γιγάντιες λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας των «αγανακτισμένων» κατά των μνημονίων το 2010-2011.





Οι συνήθεις ερμηνείες είναι οι επιφαινόμενες από τα συνθήματα και τη σύνθεση της «λαϊκής θέλησης». Έτσι και στις δύο περιπτώσεις ο λαός επιλέγει την πολιτική που προβάλλουν οι διοργανωτές και από κει και πέρα αρχίζουν και οι πολιτικές διεργασίες για να «ικανοποιηθεί» το λαϊκό αίτημα.



Γίνονται και πολλές αναλύσεις ότι, και τότε και τώρα οι συγκεντρωθέντες δεν ήταν κάποιου πολιτικού φάσματος, ήταν «όλος ο λαός», και είναι ανεπίτρεπτο να τον χαρίζουμε στην δεξιά, ακροδεξιά ή «αριστερά». Είναι λένε «Απολίτικες» και αταξικές λαϊκές συγκεντρώσεις, οι οποίες όμως δυστυχώς δίνουν το δικαίωμα σε κάθε επίδοξο νέο κυβερνήτη να τις επικαλείται.



Και τότε και τώρα οι λαϊκές κινητοποιήσεις «ξεκίνησαν από κάτω», έξω από κόμματα και πολιτικές οργανώσεις.  «Έτσι απλά», με συνεννόηση του απλού λαού μέσω των δικτύων κοινωνικής δικτύωσης και την «εντελώς τυχαία» στήριξη από τεράστιο αριθμό μέσων ενημέρωσης της άρχουσας τάξης και πολλών παλιών και νέων αστικών κομμάτων. Η σύνθεση των συγκεντρώσεων αποτελούσε πάντα το προσφιλές επιχείρημα πολλών να τη θεωρούν ως γνήσια λαϊκή. Φυσικά οι συμμετέχοντες ήταν απλός λαός στη συντριπτικής πλειοψηφία, με τα δικά του προβλήματα και προβληματισμούς, δεν ανήκαν σε ένα κόμμα, δεν ήταν όλοι ακροδεξιοί ή ακροαριστεροί κλπ.



Αυτό όμως που φαίνεται σαν λαϊκή σφραγίδα δεν ήταν παρά η κολυμβήθρα του Σιλωάμ όσων σχεδίασαν να εκμεταλλευτούν τις μεγάλες συγκεντρώσεις για να περάσουν την πολιτική της άρχουσας τάξης με άλλη μορφή, απαλλαγμένη από βαρίδια αντιλαϊκών θέσεων σε συγκεκριμένα ζητήματα εφαρμογής πολιτικών.





Η άρχουσα τάξη πάντα σε αυτές τις ασαφείς, αταξικές, «αυθόρμητες», ακομμάτιστες, συνθηματολογικές κινητοποιήσεις, έκτιζε τις δικές της πολιτικές κινήσεις, εντελώς ανεξάρτητα από το τι σκέφτονταν οι συγκεντρωθέντες. Ετοίμαζε τις διάδοχες κυβερνήσεις για να εφαρμόσουν τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές επιλογές της τόσο στην εσωτερική πολιτική και στην οικονομία όσο και στα εθνικά και διεθνή θέματα.



Από το κίνημα των αντιμνημονιακών αγανακτισμένων βγήκε τελικά μια νέα γενιά προπαγανδιστών και πολιτικών που έπιασε από τα δεξιά Ζάππεια μέχρι τα «αριστερά» αντιμνημόνια των αυταπατών του ενός και μόνο νόμου και τα ΟΧΙ/ΝΑΙτου δημοψηφίσματος.



Παρότι οι «αγανακτισμένοι» είχαν τις ακριβώς αντίθετες θέσεις και απαιτήσεις, η άρχουσα τάξη κατάφερε με αυτούς ως όχημα να επιβάλει τις δικές της θελήσεις με αποτέλεσμα οι κυβερνήσεις οποιοδήποτε φάσματος να εφαρμόσουν τις δικές της αντιλαϊκές πολιτικές. Δεν χρειάζονται αναλύσεις εδώ.





Η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης, ασαφής, αταξική, «αυθόρμητη», ακομμάτιστη, συνθηματολογική όπως ήταν, αποτελεί το νέο έδαφος με όχημα την δήθεν υπεράσπιση  εθνικών δικαίων, αποτελεί τη νέα επιλογή της άρχουσας τάξης να περάσει την δική της «μεταμνημονιακή» πολιτική. Μια πολιτική βαθιά αντιλαϊκή που θα διατηρήσει όλα τα κεκτημένα του κεφαλαίου άθικτα στο όνομα της εθνικής ομοψυχίας για τη Μακεδονία. Η συγκέντρωση/σεις αυτή θα αποτελέσει το νέο όχημα μετακίνησης της πολιτικής προς τα δεξιά, αδάπανα και στις πλάτες των αγνών πολιτών που συμμετέχουν.



Είναι βέβαιο ότι εφόσον η πολιτική σκηνή με τις νέες εκλογές μετακινηθεί δεξιότερα με κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση, όλα όσα υπόσχονται για υπεράσπιση των εθνικών δικαίων περί Μακεδονίας θα περάσουν στο περιθώριο και στο όνομα των συμμαχιών του ΝΑΤΟ, της προστασίας από την τουρκική επιθετικότητα κλπ, κλπ, θα υπογράψουν αυτό που επιβάλει ο διεθνής ιμπεριαλισμός, το οποίο θα το ονομάσουν "εθνικό σύμφέρον" και τα ΟΧΙ θα  γίνουν ΝΑΙ!. Στο μεταξύ η εσωτερική πολιτική θα γίνει ακόμη πιο σκληρή και τα παλιά μέτρα θα συμπληρώνονται από νέα. Επί πλέον δεν θα υπάρχει ανάγκη να απολογηθούν για στροφή στα εσωτερικά θέματα αφού δεν θα έχουν υποσχεθεί τίποτα συγκεκριμένο όπως π.χ. «θα καταργήσω με ένα νόμο τα μέτρα Τσίπρα».



Συμπερασματικά θα λέγαμε τα εξής:



Όποια μορφή και αιτήματα αν δίνονται σε τέτοιες μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, όταν ο λαός και ιδίως η εργατική τάξη, δεν έχουν ένα ισχυρό δικό τους κέντρο πολιτικής, με δικό τους πρόγραμμα εξουσίας και δικές του δυνάμεις επιβολής στην αστική τάξη, τότε μοιραία αυτές οι συγκεντρώσεις μετατρέπονται σε όχημα αναβάπτισης και επαναφοράς της άρχουσας τάξης στην πολιτική σκηνή με άλλη μορφή πολιτικών σχημάτων και κομμάτων για να εφαρμοστεί ή ίδια αντιλαϊκή πολιτική.





Ίδωμεν

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Όταν Μακεδόνες δεν χώριζαν τους λαούς σε φυλές, θρησκείες, έθνη και εθνικισμούς




Μέσα στην λάβα των αναζωπυρούμενων εθνικισμών, ας γυρίσουμε 115 χρόνια πίσω. Τότε που Μακεδόνες ήταν όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής και θρησκείας.


Ένα κείμενο των εξεγερμένων Μακεδόνων κατά της Οθωμανικής (και όχι απλώς τουρκικής) κυρίαρχης φεουδαρχικής και αστικής τάξης, με σαφείς ταξικές θέσεις κατά  των εκμεταλλευτών, και εθνικές θέσεις ισοτιμίας  των λαών, ξεμπροστιάζει κάθε σημερινό εθνικιστή σε όποια πλευρά και αν βρίσκεται.



Οι εξεγερμένοι  της αρχικής εξέγερσης του Ίλιντεν (20/7/1903) ήταν όλες οι καταπιεζόμενες μάζες, Σλαβομακεδόνες, Έλληνες, Βλάχοι, Εβραίοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί…  Η φιλοσοφία τους ήταν πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή τους και φυσικά από τη σημερινή εποχή της οπισθοδρόμησης και παλινόρθωσης των εθνικισμών.



Αυτοί οι εξεγερμένοι, ένοιωθαν αδελφούς τους Τούρκους απλούς ανθρώπους που και αυτοί καταπιέζονταν από την άρχουσα τάξη και την εξουσία της Πύλης. Με μια διακήρυξη – πρόσκληση στην επανάσταση προς τους Τούρκους κατοίκους, στο πνεύμα του Ρήγα Βελεστινλή και μόλις έκαναν την εξέγερση, έδειξαν έναν απίστευτο ανθρωπισμό αλλά και πολύ προωθημένες σοσιαλιστικές αντιλήψεις, από την εποχή τους, για τις σχέσεις των λαών.



Να θυμίσουμε ότι η εξέγερση εκείνη έδωσε μια ολιγοήμερη Δημοκρατία με κυβέρνηση σοσιαλιστικού χαρακτήρα και Πρωτεύουσα το Κρούσοβο.



Αμέσως μετά, επέπεσαν επάνω τους οι Οθωμανοί, με την άδεια των κυβερνήσεων Ελλάδος, Βουλγαρίας και Σερβίας για να τους αφανίσουν, αφού ήθελαν τη Μακεδονία η καθεμιά για τον εαυτό της! Χώρισαν τους εξεγερμένους εθνικιστικά και ό,τι απέμεινε το κατακρεούργησαν βούλγαροι, Σέρβοι, Έλληνες εθνικιστές με τα αποσπάσματα θανάτου, που όλοι τα ονόμαζαν «μακεδονομάχους», ο καθένας στο όνομα της Παρτίδας του και του συνθήματος: «Η Μακεδονία είναι… @#$&&…»!!!











Το κείμενο








Σλόμποντα ϊλι σμ'ρτ [Ελευθερία η θάνατος]



Πρόσκληση


προς τον τουρκικό λαό της Επαναστατικής Περιφερείας Κρουσόβου



Ανωτάτη Διοίκηση των Επαναστατών του Κρουσόβου, Ιλιντεν 1903



Αδέρφια, συμπατριώτες και αγαπημένοι γείτονες.



Εμείς, οι αιώνιοι γείτονες σας, φίλοι και γνωστοί από τ' ωραίο Κρούσοβο και τα πανέμορφα χωριά του, επειδή δεν μπορούσαμε πια να υποφέρουμε την τυραννία των διψασμένων για αίμα και πεινασμένων για ανθρώπινο κρέας μουρτάτηδων πού έχουν σκοπό να μας οδηγήσουν στην αλληλοσφαγή και να μας εξωθήσουν στη ζητιανιά και την αγαπημένη μας και πλούσια γη της Μακεδονίας να μετατρέψουν σε έρημο, σήμερα σηκώσαμε κεφάλι και, χωρίς διακρίσεις θρησκείας, εθνικότητας, φύλου και πεποιθήσεων, αποφασίσαμε να προστατευτούμε από τους δικούς σας και δικούς μας εχθρούς και να κερδίσουμε την ελευθερία.



Ξέρετε πολύ καλά πώς δεν είμαστε κακοί και καταλαβαίνετε πώς απ' τα πολλά βάσανα βάλαμε το κεφάλι στον τορβά για να ζήσουμε ανθρώπινα η να πεθάνουμε παλικαρίσια. Επειδή πάππου προς πάππου συμβιώνουμε σε τούτη δω τη γης, σας έχουμε σαν δικούς μας και θέλουμε ως το τέλος να μείνετε δικοί μας.


Δεν πήραμε τα όπλα εναντίον σας - αυτό θα ήταν ντροπή για μας. Δεν σηκώσαμε τα όπλα εναντίον του ειρηνικού, εργατικού και τίμιου τούρκικου λαού πού τρέφεται σαν κι εμάς απ' τον ματωμένο ιδρώτα του - αυτός ο λαός είναι αδέλφια μας και μ' αυτόν το λαό ζήσαμε και θέλουμε να ζούμε μαζί.



Δεν βγήκαμε να σφάξουμε, να λεηλατήσουμε, να κάψουμε και να κλέψουμε -μας φτάνουν οι βιαιοπραγίες των αναρίθμητων ντερεμπέηδων πάνω στη φτωχιά και ματωμένη Μακεδονία μας. Δε βγήκαμε να εκχριστιανίσουμε και να ατιμάσουμε τις μάνες και τις αδελφές σας, τις γυναίκες και τις κόρες σας: πρέπει να ξέρετε οτι ή περιουσία σας, ή ζωή σας, ή πίστη και η τιμή σας είναι για μας τόσο σεβαστές όσο σεβαστές είναι και οι δικές μας. Απεναντίας, πήραμε τα όπλα για να διαφυλάξουμε την περιουσία, την πίστη και την τιμή σας


Δεν είμαστε μουρτάτες [άρνησίθρησκοι], δεν είμαστε ληστές - είμαστε επαναστάτες πού δώσαμε όρκο να πεθάνουμε για το δίκιο και την ελευθερία.



Αγωνιζόμαστε και θα αγωνιζόμαστε εναντίον των μουρτάτηδων καί των ληστών, εναντίου των τυράννων και των παρανόμων, εναντίον των βιαστών της τιμής μας και της πίστης μας και εναντίον των εκμεταλλευτών του ίδρωτα και του μόχθου μας. Από μας κι από τα χωριά μας να μη φοβάστε - σε κανέναν σας δεν θα προξενήσουμε ζημιές.



Εμείς, όχι μόνο σας θεωρούμε αδέλφια μας, αλλά και σας συμπονούμε σαν αδέλφια μας, επειδή καταλαβαίνουμε ότι και σεις είστε σκλάβοι σαν κι εμάς, σκλάβοι της αυτοκρατορίας και των μπέηδων της, των αφεντάδων και των πασσάδων της, δούλοι των πλούσιων και ισχυρών, των εκβιαστών και των τυράννων, εκείνων που πυρπόλησαν την αυτοκρατορία απ' τις τέσσερις μεριές και μας ανάγκασαν να ξεσηκωθούμε για το δίκιο, την ελευθερία και για ανθρώπινη ζωή.



Για δίκιο - ελευθερία - ανθρώπινη ζωή σας καλούμε και σας να 'ρθήτε και ν' αγωνιστούμε μαζί.



Ελάτε κοντά μας, αδέλφια μουσουλμάνοι για να πολεμήσουμε τους εχθρούς σας και εχθρούς μας. Ελάτε κάτω από την σημαία της "Αυτόνομης Μακεδονίας"! Ή Μακεδονία είναι ή κοινή μας μάννα και φωνάζει για βοήθεια.



Ελάτε να συντρίψουμε τις αλυσίδες της δουλείας για να γλιτώσουμε από τα βάσανα και τα μαρτύρια και να στεγνώσουμε τους ποταμούς αίματος και δακρύων.



Ελάτε κοντά μας, αδέλφια να ενώσουμε τις καρδιές και τις ψυχές και να σωθούμε ώστε να ζήσουμε ειρηνικά, και τα παιδιά και εγγόνια μας να δουλέψουν ήσυχα και να προκόψουν.



Αγαπημένοι μας γείτονες. Καταλαβαίνουμε ότι εσείς, Τούρκοι και Αλβανοί Μουσουλμάνοι, νομίζετε πώς ή Αυτοκρατορία είναι δική σας και πώς δεν είστε δούλοι, επειδή στην οθωμανική σημαία δεν υπάρχει σταυρός αλλά ημισέληνος. Ότι αυτό είναι λάθος σύντομα θα το νοιώσετε και θα το καταλάβετε. "Αν όμως σας είναι δυσάρεστο να 'ρθετε μαζί μας και να εκδηλωθείτε εναντίον της Αυτοκρατορικής τυραννίας, εμείς τ' αδέρφια σας σε πατρίδα και βάσανα δεν θα σας πειράξουμε και δεν θα σας μισήσουμε.



Εμείς μόνοι μας θα αγωνιστούμε και για μας και για σας, και αν είναι αναγκαίο θα πεθάνουμε μέχρις ενός κάτω από την σημαία για την δική μας και την δική σας ελευθερία και για το δικό μας και το δικό σας δίκιο.



«Ελευθερία ή θάνατος» γράφει στα μέτωπα μας και στην ματωμένη σημαία μας. Σηκώσαμε αυτήν την σημαία και δεν υπάρχει επιστροφή.



"Αν και σεις μας θεωρείτε αδέλφια σας και θέλετε το καλό μας, αν λογαριάζετε πάλι να ζήσετε μαζί μας όπως έχετε ζήσει μέχρι τώρα, και αν είστε πιστοί και άξιοι γιοι της μάνας Μακεδονίας, μπορείτε να μας βοηθήσετε μόνον μ' έναν τρόπο - και αυτή είναι ή μεγάλη βοήθεια: να μην ενωθείτε με τους εχθρούς, να μην έλθετε με όπλα εναντίον μας και να μην βιαιοπραγήσετε στα χριστιανικά χωριά.

-  Ό θεός ας ευλόγηση τον ιερό αγώνα για το δίκιο και την ελευθερία.

-  Ζήτω οι αγωνιστές της ελευθερίας και όλα τα τίμια και καλά τέκνα της
Μακεδονίας.

-  Ζήτω! Για μια Αυτόνομη Μακεδονία





Αναδημοσίευση  στο Περιοδικό ΖΟΡΑ αρ. τεύχους 8, σελ. 23, Ιούλιος 1995






Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

«Κοίτα, το αίμα είναι ακόμη ζωντανό»!



Αφήγημα- Ιστορίες βγαλμένες από την αλήθεια!



«Λίγες μέρες μετά που γύρισα από την εξορία, ο μεγάλος αδελφός με παίρνει από δίπλα.

-πάμε να σε δείξω τα χωράφια του παππού.

-πού δηλαδή, Αϊ Γιάννη και Μπικ Παρτσέ;

-όχι, αυτά στο χωριό, στη Ντερβέσιαν, δεν τα ξέρεις.



Πήγαμε. Με τα πόδια γυρίσαμε κάποια χωράφια. Άλλα ήταν ακόμη δικά μας άλλα τα είχαν καταλάβει άλλοι, αλλά δεν άξιζαν και τόσο, μάλλον εγκαταλειμμένα ήταν. Γεμάτα αγριόχορτα, αδέσποτα δέντρα και θάμνους.



Μου λέει κάποια στιγμή με πολύ παράξενη φωνή:


-Άντε τώρα, πάμε και στη Μάϊκατα, πάνω από το Σουμπάσκιοϊ, προς τα ριζά του Μπόζ-Νταγ, το βουνό.

-   -Μακριά δεν είναι;

-   -Μακριά!






Ιστορίες από το παρελθόν



Ξεκινήσαμε, ο αδελφός μου ήταν αμίλητος σκεφτικός. Νόμιζα ότι συγκινήθηκε που έβλεπε τα χωράφια, το χωριό και τα μέρη που μεγάλωσε. Μετά μουρμούριζε κάθε λίγο διάφορα παιδικά γεγονότα και ιστορίες του χωριού. Ιστορίες για φαντάσματα και νεράϊδες. Η Μάϊκατα ήταν το αγαπημένο τους μέρος. Ιστορίες και με τους Βούλγαρους φασίστες, στην κατοχή, που κυνηγούσαν όποιον πρόβαλε την παραμικρή αντίσταση. Αλλοίμονο βέβαια όσοι συμπαθούσαν το ΕΑΜ ή είχαν αντάρτες συγγενείς στο βουνό. Το ξύλο στην πλατεία με κοπάνια στον πισινό, ήταν η προσφιλής μέθοδός τους. Ιστορίες και με τους φασίστες και δωσίλογους εθνικόφρονες, μετά την κατοχή, που έβγαλαν το μισό χωριό Βούλγαρους και σημάδεψαν τα σπίτια τους με κόκκινους σταυρούς για να τους διώξουν και να πάρουν τις περιουσίες. Στην κατοχή ήταν μόνο κομμουνιστές και τους σημάδευαν με το ελεύθερο από τους Βούλγαρους. Τώρα ήταν και Βούλγαροι και κομμουνιστές! Μετά έλεγε ιστορίες, πού σκότωσαν αυτόν, πού βασάνισαν τον άλλον...



Στο χωράφι



Βγήκαμε από το μονοπάτι. Θάμνοι, τσαλιά, αγκάθια μας έσκιζαν τα ρούχα. Ανώμαλο το βουνό, ήμαστε στα ριζά του.



Φτάνουμε σε μια χαράδρα με διακλάδωση. Μου λέει:



-να εκεί απέναντι, το τριγωνικό χωράφι είναι, το βλέπεις; 

-δεν μπορούμε να περάσουμε από ‘δώ, η χαράδρα είναι βαθιά και απότομη, του απαντώ.

-δεν μπορούμε.

-Δεν θα πάμε;

-Δεν θα πάμε.

-να κάνουμε το γύρω από πάνω, μπορούμε.

-δεν μπορούμε!

-μπορούμε.

-δεν μπορούμε!



Έμεινε αμίλητος, αναστατωμένος. Άρχισε να δακρύζει. Κάρφωσε τα μάτια του στο χωράφι. Κάτι άστραψε και πέταξε μια λάμψη από μέσα τους και μιλάει σαν απόκοσμα.



-μα δεν μπορούμε να πάμε δεν βλέπεις;  Κοίτα, το αίμα είναι ακόμη ζωντανό!

-ποιο αίμα αδελφέ, τι είναι αυτά που λες;

-το αίμα, το αίμα των ανταρτών, δεν βλέπεις τα κοκκινισμένα φύλλα των θάμνων και των καραγατσιών; Το αίμα των ανταρτών είναι και είναι ακόμη ζωντανό!



Πάγωσα! Τα πόδια μου έτρεμαν. Εικόνες από μακελεμένους αντάρτες με το αίμα τους να ρέει στη χαράδρα, πέρασαν σαν αστραπή από μπροστά μου.



-μα τι λες τώρα αδελφέ; του λέω, για ποιους αντάρτες μιλάς;



Έκλεγε! Πηγαίνει παραπέρα. Ξαναγυρίζει. Αρχίζει την αφήγηση.



- κάτσε στη πέτρα να σε πω μια ιστορία που κανένας δεν λέει. Δεν είναι φαντασία. Ξέρεις ότι ποτέ στο σπίτι δεν μιλούσαμε γι αυτά. Σιωπή για όλα ήταν ο κανόνας να επιβιώσουμε. Γι αυτό δεν ξέρεις τίποτα . Τώρα όμως, είτε το θέλουμε είτε όχι εσύ έγινες ένα με αυτούς τους αντάρτες. Ήσουν στην κοιλιά της μάνας μας όταν σκοτώθηκαν. Και θυμάσαι; Όχι δεν θυμάσαι. Γεννήθηκες μετά λίγους μήνες κάτω από ριπές πολυβόλων!  Κι έγινες η συνέχεια τους και εγώ έχω υποχρέωση να στο πω. Καλά, εσύ δεν τα πιστεύεις αυτά με τις ψυχές αλλά εγώ τα πιστεύω! Όλοι ξέρουν και όλοι σωπαίνουν για την ιστορία εδώ. Κανείς δεν θέλει να θυμάται.



Καθόμαστε. Κόβει ένα ξύλο και αρχίζει να σκαλίζει τη γη αμήχανα. Χάρασσε γραμμές σαν νεκρούς στη σειρά! Φάνηκε ανήσυχος.



-άκου, ακόμη έχουμε δικτατορία. Μη τα κάνεις κουβέντα αυτά γιατί εσύ είσαι ανεξέλεγκτος και αμετανόητος, να μην έχουμε όλοι ντράβαλα.

-έλα πες τώρα, συμφωνίες θα κάνουμε;



-Κοίτα, αυτό το χωράφι το έχουμε αφήσει από τότε που έγινε η σφαγή. Ποτέ δεν πατήσαμε το πόδι μας, θα ήταν σαν να πατούσαμε το ζωντανό αίμα τους. Το αίμα πότισε τη γη, πότισε και τα φυτά, γι αυτό κοκκινίζουν! Ας πάει χαλάλι, τόσοι νεκροί ας έχουν ένα απάτητο μέρος δικό τους.


 


Η μάχη



Ένα πρωί τον Φλεβάρη του ΄49 γέμισε ο τόπος στρατό. Τανκς, GMS, πολυβόλα, κανόνια, όπλα. Πέρασαν και από το χωριό μας.  Άρχισαν και τα αεροπλάνα τις αναγνωριστικές. Περικύκλωσαν το Σουμπάσκιοϊ. Ακούγαμε πυροβολισμούς, μάχη κανονική!. Σε λίγο ομοβροντίες από τανκς και αεροπλάνα. Χαλασμός!



Ένα τμήμα ανταρτών που μετείχε σε επιχειρήσεις μέσα στα Σέρρας ξέμεινε τη  νύχτα στο Σουμπάσκιοϊ να ξαποστάσει, αλλά αντί να φύγει χαράματα για Μπόζ-Νταγ και Καρλίκιοϊ, άργησε. Τη νύχτα είχαν δουλέψει τα χαφιεδολόια και ο στρατός οργάνωσε περικύκλωση και επίθεση. Κάποια στιγμή οι αντάρτες επιχείρησαν έξοδο απελπισίας από τη χαράδρα προς Καρλίκιοϊ και Βεζνίκο για να περάσουν προς το βουνό. Τότε έγινε το μακελειό. Από παντού περικυκλωμένοι! Τα πολυβόλα και τα τανκς από πάνω άρχισαν πυρ κατά βούληση. Τα αεροπλάνα πετούσαν χαμηλά και θέριζαν. Ποιος είδες τον θεό της Κόλασης και δεν φοβήθηκε! Κορμιά διαμελίστηκαν, σκοτώθηκαν πολλοί, αλλού τα χέρια αλλού τα πόδια. Αίμα παντού! Πολεμούσαν όμως! Πολεμούσαν ηρωικά ένας με 100(!) και σκότωναν και αυτοί όσους στρατιώτες έκαναν την αποκοτιά να πλησιάσουν νομίζοντας πως έχουν να κάνουν με ποντίκια στη φάκα.



Φωνές ανταρτών παντού! «Ωχ μανούλα μου, μάνα πεθαίνω για τον λαό, μάνα που είσαι να μας καμαρώσεις», φώναζαν μέσα σε ουρλιαχτά πόνου, όσοι αντάρτες καταλάβαιναν ότι πεθαίνουν. Όσοι κατάφεραν, μετά από ηρωική μάχη, να ξεφύγουν από την παγίδα και να βρεθούν στο βουνό, δεν πίστευαν στο χαλασμό που έγινε!

 

Η διαπόμπευση



Την άλλη μέρα στην πλατεία, στα Σέρρας, ήταν απλωμένα μισά κορμιά, κεφάλια κομμένα στη σειρά, γυμνές κοπέλες κομμένες από ριπές πολυβόλων, χέρια πόδια πεταγμένα σορό. Δεν ξέρω πόσα, δεν μπορούσες να υπολογίσεις. Αυτοί κατέβασαν τα σχολεία και καλούσαν τον κόσμο να δει τι παθαίνουν οι «κουμουνιστοσυμμορίται και οι εαμοβούλγαροι σλαβοκουμμουνισταί» από τον εθνικό στρατό. Εμβατήρια στρατιωτικά έπαιζαν. Βγήκαν και μεγάφωνα στους δρόμους και στα χωριά: «όσες μάνες έχουν κουμμουνιστάς κατσαπλιάδες στα βουνά να έρθουν να αναγνωρίσουν τα πτώματά τους γιατί ο στρατός τους ξέκανε όλους»! Να μαυροντυμένες μάνες να τρέχουν και να κλαίνε πριν ακόμη δουν αν το παιδί τους είναι σκοτωμένο εκεί. Και αν δεν ήταν όμως, αυτές έκλαιγαν γιατί κάθε σκοτωμένος αντάρτης ήταν και δικό τους παιδί. Οι συγγενείς δεν τολμούσαν να περάσουν για να μη τους πιάσουν και τους πάνε για αναγνώριση και μετά δεν ήξεραν τι αγριότητες τους περίμεναν.



Και το αίμα στο χωράφι στοίχειωνε στις ρίζες των φυτών!



 


Οι εκτελέσεις των αφανών



Λίγες μέρες μετά, ακούγαμε από το σπίτι κάθε χάραμα τις εκτελέσεις των αιχμαλώτων ανταρτών. Τους εκτελούσαν εκεί, απέναντι από το σπίτι μας στα νεκροταφεία των Σερρών. Λίγο πριν από τη τουφεκιά ακούγαμε στεντόρεια φωνή: «Ζήτω ο λαός, ζήτω το Κ-Κ-Ε»! μετά η ομοβροντία! Μικρά παιδιά ήμασταν και ανατριχιάζαμε. Μετά πλήρη σιωπή.Γεννήθηκες και ακόμη εκτελούσαν!



Κάποιοι νεκροθάφτες τους έθαβαν βιαστικά σε τάφους χωρίς όνομα, όλους όσους εκτελούσαν μαζί. Ποτέ κανένας δεν τους ξαναείδε, ποτέ δεν τους αναζήτησε, ο φόβος και η απαγόρευση έκτισαν τη λήθη. Κι εμείς ποτέ δεν πηγαίναμε εκεί στην άκρη που τους είχαν θαμμένους με ισοπεδωμένη γη για να μη ξεχωρίζει τίποτα. Απλώς «ξέραμε». Όποιος πήγαινε, αμέσως θεωρούνταν ύποπτος συμπάθειας στους κομμουνιστές και άρχιζαν τα βασανιστήρια! Μετά από 3 χρόνια τους ξέθαβαν τα συνεργεία σιωπηρά και πετούσαν χύμα τα κόκαλα στην υπόγεια πηγάδα κοινού τάφου. Αφανείς αγωνίστηκαν, αφανείς χάθηκαν!



Μαύρες ήταν εκείνες οι μέρες. Κανένας δεν θέλει να τις θυμάται, κανένας δεν τις αναφέρει.



Αυτό ήταν, μου λέει, στα είπα, ξαλάφρωσα, δεν τα ξαναλέω ποτέ!


 



Ψάχνοντας την ιστορία



Προσπάθησα να μάθω για την ιστορία. Κανένας δεν μιλούσε. Κάποιοι παλιοί αντάρτες έλεγαν κάτι μισόλογα αλλά δεν ήταν στη μάχη, δεν ήξεραν τι έγινε. Μόνο μιλούσαν για τραγικά λάθη και για σφαγή. Νόμιζα ότι σκοτώθηκαν όλοι. Για όλα τα άλλα έλεγαν. Για τις μάχες στο Λαϊλιά, στο Παγγαίο, στο Μπέλες, για την είσοδο των ανταρτών στα Σέρρας και στα χωριά, για τα Κερδύλια και το Πετρίτσι αλλά για τη Μάϊκατα πάνω από το Σουμπάσκοϊ κανείς!



Κάποιες στιγμές νόμιζα ότι όλα ήταν μια φαντασία του αδελφού μου. Όμως και τα μισόλογα που άκουσα έλεγαν ότι «κάτι» έγινε. Το θέμα το άφησα όπως τόσα άλλα, στο πέρασμα του χρόνου. Όμως ποτέ δεν τόλμησα να πάω ξανά στο χωράφι. Άκουγα μέσα μου τις κραυγές τους και τη φράση του αδελφού μου, «Κοίτα, το αίμα είναι ακόμη ζωντανό»! Το «ξέχασα» το  διέγραψα από τη μνήμη μου. Κανείς δεν ξέρει αν βρίσκεται ακόμη στη θέση του ή εξαφανίστηκε στη χαράδρα.»





Για την αντιγραφή, Στέργιος Βασιλείου



****


 

61 χρόνια μετά τη μάχη, βρέθηκε ένα αναπάντεχο τεκμήριο. Στο βιβλίο «Η ΕΑΕΜική Αντίσταση και ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στην περιοχή των Σερρών» του Βαγγέλη Κωστούδη (Αλέξη), μαχητή και από τους ηγέτες του τμήματος που την ημέρα εκείνη ήταν σε άλλη αποστολή, γίνονται διάσπαρτα αναφορές στο περιστατικό γιατί ήταν λάθος ασυγχώρητο και πάθημα για μάθημα.




Ένα απόσπασμα (*) από το βιβλίο:



[«Αντί αυτού (κτυπήματος αντιπερισπασμού στον κάμπο των Σερρών για τις μάχες στη Νιγρίτα)  επαναλήφθηκε επίθεση στην πόλη των Σερρών και σύμπτυξη στην ανατολική πλευρά, στο Νέο Σούλι. Τα τμήματα κουρασμένα, εξαντλημένα από επιχείρηση προηγουμένης και όχι μόνο, διότι ώσπου να φτάσουν στο στόχο είχαν διήμερη πορεία. Αποτέλεσμα να μην προλάβουν να συμπτυχθούν στο Μποζ-Νταγ και να τους βρει η αεροπορία μέσα στο Νέο Σούλι, πριν προλάβουν να καταλάβουν θέσεις, και να τους θερίσει κυριολεκτικά. Ο Διπλαράκος, αιτία της αποτυχίας στο Νέο Σούλι, θεώρησε ότι τα στελέχη δεν έδειξαν την απαιτούμενη αντοχή και αποφασιστικότητα. Λάθος. Δεν ήταν ένα μικρό επίλεκτο τμήμα. Ήταν μεγάλη δύναμη που πορευόταν ή μαχόταν ένα τετραήμερο. Ανάμεσά τους ήταν τραυματίες που μόλις αποθεραπεύτηκαν, κοπέλες με προβλήματα, ασθενικοί αντάρτες κλπ.



(τηλεγραφική αναφορά με ασύρματο στο Στρατηγείο ΔΣΕ)


«Πετρήν. Στις 9-2 το βράδυ δύο δίλοχίες συν πυροβολικό και σχηματισμός ταξιαρχίας μας ελίχθηκαν από Καπετανούδι νοτίως Σερρών. Εισήλθαν και κατέλαβαν το πρωί τις 10-2 το Νέο Σούλι με σκοπό ενέργεια επιστράτευσης και παραμονής την ημέρα στο χωριό. Εχθρός κίνησε δυνάμεις από Σέρρας και Νέα Ζίχνη, περίπου δύο λόχους, 8 άρματα μάχης και αεροπορία συνεχώς κατά κύματα επί 8 ώρες. Τμήματά μας αρχικά μέχρι τις 14.00 ώρα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά εχθρό προξενώντας σοβαρές απώλειες. Τμήματά μας πιεζόμενα, έχασαν την ψυχραιμία τους και παραβίασαν διάταξη παραμονής τους και αντιμετώπισης κατάστασης μέσα στο χωριό μέχρι το βράδυ. Εγκατέλειψαν υψώματα και χωριό άτακτα. Αεροπορία και άρματα έκανα θραύση κατά την έξοδο των τμημάτων μας. Απώλειές μας 50 τραυματίες, περισσότεροι από 20 νεκροί και 30 αγνοούμενοι. Πλήρη κατάσταση αδυνατούμε να δώσουμε. Αλέξης απουσίαζε από ενέργεια αυτή. Απώλειες εχθρού: καταστρέψαμε 2 τανκς, κατέπεσε ένα αεροπλάνο. Εχθρός είχε πάνω από 40 νεκρούς και τραυματίες. Μόνο σε 3 αυτοκίνητα φόρτωσε τραυματίες. 13-2-49 Διπλαράκος.»



Η υπεροχή του Κυβερνητικού Στρατού σε δύναμη πυρός ήταν συντριπτική. Εκεί όμως που έκανε θραύση κυριολεκτικά, ήταν η αεροπορία. Ο Δημοκρατικός Στρατός δεν είχε αεροπλάνα. Στο χώρο μας δεν είχαμε στις αρχές ούτε υποτυπώδη αντιαεροπορική άμυνα. Οι αεροπόροι είχαν αποθρασυνθεί τόσο, που κατέβαιναν σε μερικές δεκάδες μέτρα και πολυβολούσαν ανενόχλητοι. Με αλλεπάλληλες διαταγές και οδηγίες του Γενικού Αρχηγείου, και τη δική μας πείρα, τα πράγματα άλλαξαν. Οργανώσαμε τμήματα αντιαεροπορικής άμυνας με βαριά πολυβόλα. Αλλά πιο αποτελεσματικά ήταν τα ομαδικά πυρά των μαχητών με τα λιανοτούφεκα. Έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των αεροπόρων. Καταρρίφθηκαν αεροπλάνα, και πολλά έπαθαν ζημιές.]


Παραπομπή
(*) «Η ΕΑΕΜική Αντίσταση και ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας στην περιοχή των Σερρών» του Βαγγέλη Κωστούδη, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2010, σελ. 165, 166

** Οι φωτογραφίες είναι απο το βιβλίο του Β. Κωστούδη.

Ονοματολογία

Ντερβέσιαν = Οινούσα Σερρών
Μάϊκατα = πηγή – μάνα νερού
Σουμπάσκιοϊ = Νέο Σούλι Σερρών
Μπόζ-Νταγ =Μενοίκιο όρος
Καρλίκιοϊ = Χιονοχώρι Σερρών
Κοπάνια = ξύλα με τα οποία κοπανούσαν τις κουβέρτες και τα ρούχα στο πλύσιμο στο ποτάμι.
Καραγάτσι = Φτελιά
Τσαλιά – αγκαθωτές βατομουριές (βάτσινα)
Βεζνίκο = Άγιο Πνεύμα Σερρών
Μπικ Παρτσέ = τουρκική ονομασία μεγάλων μπαξέδων